Een bewoonster uit het AZC-Heerlen legde mij destijds het probleem voor van het op kenteken krijgen van scooters en brommers voor asielzoekers met een W-document. Werkgroep Keer Het Tij Parkstad heeft toen samen met o.a. de Werkgroep vluchteling vrij dit probleem voorgelegd aan SP-Tweede-Kamerlid Jan de Wit en aan minister Carla Peijs van Verkeer en Waterstaat.
De bewoonster belde mij op en vertelde dat ze op het postkantoor was geweest om haar scooter op kenteken te zetten en toen werd tegen haar gezegd dat dit vanaf 12 augustus ook kon met een W-document.
Ik heb dit nagevraagd bij René Vlietstra, werkzaam op het ministerie van Verkeer en Waterstaat, en hij heeft het bevestigd. De regeling voor het op kenteken zetten van bromfietsen is zo veranderd dat het nu ook kan met een W-document. De regeling is gepubliceerd in het Staatsblad van 11-08-2006 en de ingangsdatum is met terugwerkende kracht 7 augustus 2006.)
Een Afrikaanse man van 27 jaar is van het AZC Delfzijl verplaatst naar het AZC Heerlen. Hij was ziek: hepatitis C. Dit is niet aan hem verteld. Nu zit hij in een AZC voor asielzoekers die op de lijst staan om uitgezet te worden. De IND had geen boodschap aan hem, ondanks zijn ziekte. Dit kon wel verder behandeld worden in Afrika. Hij is heel bang geweest voor uitzetting en was toen heel ziek. Gelukkig gaat het nu goed. Hij is genezen op gebed. Een groot wonder. Maar zijn onzekerheid over zijn verblijf is nog steeds heel groot. Zijn taalanalist was een tolk uit een ander land dan de zijne, en ze geloofde niet dat hij uit het land kwam dat hij noemde. Later mocht hij het overdoen (na mijn actie) toen bleek dat zijn verklaring wel klopte. Zijn advocaat stuurde alles te laat op, waardoor het niet meer mocht meetellen in zijn procedure. Ik was donders. Nederland is corrupt en niet zo'n klein beetje ook.
Mijn verloofde David is op 29-9-2004 hier in huis meegenomen door de vreemdelingenpolitie. Hij heeft geen afscheid kunnen nemen van zijn dochter, toen 20 maanden oud, en van mij. Hij is zelfs in zijn joggingbroek meegenomen. Hij had snel zijn winterjas aangetrokken en liep met mijn pantoffels (maat 37; hij heeft 46) weg, zo ons leven uit. Op 20 oktober is hij met een gebroken been in een charter naar Nigeria gestuurd. Zijn gebroken been heeft hij opgelopen op Schiphol, omdat hij vroeg of hij mij, zijn vrouw, mocht bellen, om me te laten weten waar hij zat. Terwijl hij dit vroeg, probeerde er een paar te vluchten. Dit zag hij niet, maar hij kreeg wel direct zulke harde slagen van de politie dat hij een gebroken been opliep en zo de charter is ingegaan is. Diep triest, maar het is wel de werkelijke waarheid. Nu kan hij niet terugkomen omdat mijn inkomsten te laag zijn. Ik weet dat ik moet werken, maar ik moet wel werk kunnen vinden. Ik heb maanden van 25 sollicitaties, waar helemaal niets uitkomt. Maar ik heb dan ook dingen waar rekening mee gehouden moet worden. Namelijk, niet schrikken aub, beperkingen met: zware fysieke belasting, tillen, frequent bukken, frequent reiken, geen frequente kortcyclische handelingen polsen/hand en vingergebruik of werkzaamheden waarbij veel kracht met handen gedaan moet worden. Dus valt het nog zwaarder dat ik geen werk kan vinden. Ook kan ik onmogelijk 30 uur per week werken. Ik heb een dochter van ondertussen 3 jaar oud die nog steeds nachtmerries heeft van datgene wat er gebeurde bij ons in huis op 29 september 2004.
Gezinnen worden niet uiteengerukt! NEE GEZINNEN WORDEN HELEMAAL KAPOTGEMAAKT!!!
Ik heb in oktober 1999 in Nederland asiel aangevraagd. Ben 3 jaar en 8 maanden met een Nederlandse vrouw getrouwd. Mijn achtergrond was moslim, en nu ben ik in Nederland bekeerd tot het christendom. Ik word bedreigd door mijn familie uit Pakistan en Duitsland. Ik heb dreigbrieven, heb ook aangifte gedaan. De IND weet dat ik mijn leven niet zeker ben, maar dan nog willen ze me terugsturen. Mijn Nederlands is goed, ik ben ingeburgerd. Ik ben mijn leven niet zeker in Pakistan. In onze kerk komen rond de 500 mensen, ik ben heel actief in onze kerk. Ik wil graag een spreker (predikant) worden. Ik ben ook op de radio geweest in een programma van de EO. Mijn asielaanvraag is afgewezen. Aanvraag verblijf bij partner is ook afgewezen. Het is nog veel meer, maar even samengevat.
Op 10 juni kregen Diana Pokashova en haar man Aziz Rahman met hun 6-jarig dochtertje te horen dat zij het kamp in Raalte moesten verlaten en hun laatste beroep negatief was. Hun advocaat heeft opnieuw een medisch beroep aangevraagd, waardoor ze nu nog wel legaal in Nederland verblijven. Maar ze krijgen geen onderdak of geld. Ook geen sofi-nummer, dus mogen ze ook niet werken. Een Iranese vriend van ons heeft zijn flatje afgestaan, en mijn kerk en vrienden hebben tot nu toe geld gegeven voor huur en levensonderhoud. Onze huisarts staat voor ze klaar indien nodig en Ariana van 6 en een half jaar is hier in Diemen in de derde groep op school geplaatst. Maar hoe lang dat medisch beroep gaat duren is niet bekend. Het kan natuurlijk niet zo zijn dat dit gezin op straat moet leven, wat onze regering wel bedoeld heeft met uitzetten van het kamp. Ik heb jullie al eerder bericht over dit gezin en mijn zeg maar woede over onze huidige regering. Zo ga je toch niet met mensen om. Na 1 oktober heb ik ook weer geld voor ze nodig en vraag dus aan iedereen financiële hulp. Ik ben te oud om naar die conferentie te gaan (88) maar steun jullie zeker.
Gisteren ontving ik onderstaand bericht over een AZC. Ik heb er nog niet achteraan kunnen gaan om meer informatie te krijgen. Hopelijk valt het mee, maar ik vind het bericht zo verontrustend dat ik het toch vast rond stuur, met de vraag of soortgelijke brieven op grote schaal in andere AZC's ontvangen zijn. Zo ja, dan hoor ik dat graag zo snel mogelijk.
Joost Brouwer
asielzoekerssteungroep Hartekreten Jozefschool Wageningen
en Taakgroep Wereld Doopsgezinde Gemeente Wageningen e.o.
Wildekamp 32
6721 JD Bennekom
tel. 0318 413468; e-mail: BrouwerEAC@wanadoo.nl
Vandaag ben ik door vier verschillende mensen met hun gezinnen gebeld die allen op dit moment in het AZC wonen. Er is op het AZC grote opschudding ontstaan onder de mensen omdat zo'n zestig procent van hen is aangeschreven door het COA dat zij zeer binnenkort de opvang moeten verlaten, waarbij meestal niet wordt gemeld waarheen men wel moet vertrekken (al schijnen er ook mensen te zijn die de gangbare 'vertrek naar uitzetcentrum'-brief hebben gekregen). Het gaat om oude en nieuwe wetters, mensen die al of niet nog in procedure zijn en ook alleenstaande moeders. Op de meeste brieven staat echter nog geen [vertrek JB] datum vermeld.
In een gesprek dat de asielzoekers (uit herkomstlanden van Bosnië tot Afghanistan) met [iemand van] het COA hebben gevoerd, werd hen aangeraden snel zelf op zoek te gaan naar vervangende woonruimte. Gewaarschuwd werd dat wachten tot de brief met datum komt (wat dan vertrek binnen 3 dagen kan inhouden) niet slim is, omdat in die tijd niemand woonruimte kan zoeken en de 'vluchtelingenorganisaties je ook niet in 3 dagen aan vervangende woningen kunnen helpen'. Er wordt gedreigd met uitzetting uit het AZC mbv politie indien niet zelf wordt weggegaan. Er is al een geval hiervan bekend (al was de jongen uiteindelijk ondergedoken en zijn alleen zijn spullen weggenomen/ kamer geleegd), waar de politie dus een iemand daadwerkelijk kwam uit zetten. Dit laatste werd mij gemeld door een mede-bewoner, die niet wist om welke politie het ging, maar wel wist dat het niet ging om uitzetting naar Ter Apel. Angst bij mensen is dusdanig dat enkele vertrekken MOB.
Onze vriend Ibrahim Idris is uitgezet. Na elf jaar in Nederland te zijn geweest. Jarenlang heeft hij als vrijwilliger in 't Minniste Skil en Bloemkamp (verzorgingstehuizen in Bolsward gewerkt. Maar Nederland kent voor hem geen pardon. Maandagmorgen om vier uur hebben zij hem naar Frankrijk gevlogen. Waarom eigenlijk niet naar zijn geboorteland Soedan? Jij bent voor de straat, zei de politie tegen hem. Nu zwerft hij in Parijs over straat zonder zijn mobieltje, met alle telefoonnummers van zijn vrienden. Familie heeft hij niet meer. De Nederlandse rechtstaat heeft zijn mobieltje van hem afgepakt. Volgens zijn advocate gebeuren dit soort uitzettingen in Nederland aan de lopende band. Als in Nederland een hond in de bossen wordt achter gelaten, staat dit breeduit gemeten in de kranten. Maar over dit mensonterende leed wordt gezwegen. Inderdaad: het valt gewoon ook niet te beschrijven.
Namen en adressen bekend bij de redactie