Het kamerdebat over het Nederlanderschap van Ayaan Hirsi Ali heeft bij veel mensen gemengde gevoelens opgeroepen. Hier de bijdrage van een vrouw, wier partner een vluchteling is uit Angola. ‘Waarom wordt er voor Hirsi Ali wel alles in het werk gesteld om haar te helpen? Wij procederen ons helemaal suf en krijgen steeds weer te horen dat er niets voor ons gedaan kan worden.’
Het spoeddebat op tv inzake Hirsi Ali heb ik enkele uren gevolgd. De hele zaak is voor mij en ik denk voor veel medemensen onbegrijpelijk. Dat de kamerleden geschokt en verbijsterd zijn, is duidelijk. Hoe heeft het zover kunnen komen? Ik denk dat deze affaire de vluchtelingen in het algemeen in een kwaad daglicht stelt. Want, zo zijn er ook reacties naar mij toe: ‘Als kamerleden al niet te vertrouwen zijn, wie dan nog wel?’ En een andere was bijvoorbeeld: ‘Wat heeft die van jou allemaal bij elkaar gelogen?’ Dat doet pijn, heel veel pijn. Mijn partner is vluchteling, uit Angola en is al zes jaar hier.
Men praat over de omstandigheden waaronder mevrouw Hirsi Ali moet leven, constante bewaking, de gevaren waarmee ze moet leven en de onzekerheden die deze hele zaak met zich meebrengt. Er zijn duizenden mensen die in onzekerheid moeten leven, meer onzekerheid zelfs dan Hirsi Ali want deze mensen weten helemaal niet waar ze aan toe zijn. Ja, ze weten dat ze teruggestuurd worden naar het land van herkomst. Maar ze blijven hopen. Hirsi Ali heeft tenminste nog de zekerheid dat ze in Amerika een prachtige baan krijgt en een riant inkomen, naar ik aanneem. Ik vind dat de hele zaak uit zijn verband is getrokken. Hirsi Ali heeft gelogen toen ze hier aankwam. Okee dat is niet goed te praten, waarschijnlijk een leugen om bestwil, maar ze heeft de A-status verworven en zelfs een Nederlands paspoort. Ze is een competente vrouw, anders had ze het ook niet zover geschopt. Nederland is op zoek naar talenten, zo zei men tijdens het debat. Het meisje Pasic had ook talent. Mijn partner heeft ook talent. Is het ene talent meer waard dan het andere? Iedereen heeft talenten, iedereen heeft rechten. Maar blijkbaar is het in Nederland nu zo dat de één meer recht heeft dan de ander. Ik heb al zoveel brieven en e-mails gestuurd, naar de koningin, naar premier Balkenende, naar Wouter Bos, naar allerlei instanties. Elke keer krijgen we nul op het rekest: ‘We kunnen niets voor jullie doen.’ Ook het verzoek om discretionaire bevoegdheid van minister Verdonk draaide op niets uit. Waarom wordt er voor Hirsi Ali wel alles in het werk gesteld om haar te helpen? Ik gun het haar hoor, begrijp me niet verkeerd, maar ik snap alleen niet waarom zij meer rechten heeft dan een ander. Wij procederen ons helemaal suf en krijgen steeds weer een negatieve beslissing. Het kost ons/mij handen vol geld maar levert geen resultaten op.
Minister Verdonk heeft de Kamer verschillende keren verkeerd voorgelicht, onder andere met haar mededeling dat men adequaat gehandeld heeft na de Schipholramp (direct erna al, toen er nog helemaal geen onderzoek naar was gedaan, wist zij al dat er adequaat was gehandeld), en met haar mededeling dat ze niets wist van de meegestuurde papieren van mensen die teruggingen naar Congo. En dan heb je nog de zaak van vluchtelingen uit Syrië. En nu dit weer. Men maakt mij niet wijs dat zij daar niets van heeft geweten, terwijl, naar ik aanneem, de meesten van de VVD het wel wisten. Als zij het wel geweten heeft waarom heeft ze toen niet meteen gehandeld? Wie wordt nu eigenlijk de hand boven het hoofd gehouden? Mevrouw Verdonk, de heer Nawijn of mevrouw Ali?
Er worden bij de IND ook veel fouten gemaakt. (Klein feitje/foutje is dat men daar de papieren kwijt is, de geboorteakte en ID-kaart.) Ik vind dit allemaal zo onterecht en onmenselijk. Wij wonen al geruime tijd samen maar de onzekerheid blijft. Wij willen graag een toekomst opbouwen, maar er is geen mogelijkheid. Het vreet enorm. Een eventuele mogelijkheid is een MVV aan te vragen maar daarvoor moet je ook terug naar het land van herkomst en daar is geen geld voor, bovendien voldoe ik net niet aan de inkomenseisen die zijn gesteld. Onze enige hoop is nu nog het bezwaarschrift van de advocaat aan de IND. Intussen hopen we nog steeds op een generaal pardon. Maar die hoop geef ik langzaamaan op. Soms denk ik wel eens: ga maar terug naar Angola, dan zijn we van alles af en heb ik misschien, na verloop van tijd, weer rust. Maar dan is alle moeite sowieso voor niets geweest.
De hele situatie maakt het leven niet makkelijker, beslist niet. Of ik met dit verhaal iets kan bereiken weet ik niet. Er zullen wel veel meer mensen zijn die reageren. Ik hoop alleen dat mensen binnen en buiten de regering iets kunnen doen aan dit beleid, want menselijkheid is zoek tegenwoordig. De maatschappij is erg aan het verharden, overal. Dat is triest. Ons tolerante Nederland? Ons gastvrije Nederland? Ver te zoeken!